On the road in Torres del Paine

Terwijl de thermometers in Nederland recordlaagtes aanwijzen en de schaatspret begonnen is, zit ik er op dit moment toch ook iets minder warm bij. Al zou je dat niet zeggen als je naar buiten kijkt en je een woestijnpanorama voorgeschoteld krijgt... ;) Het is hier in El Calafate droog, koude winden tarten het landschap en ijsbergen drijven in de dichtbijgelegen meren. Ik vind het een bizarre, maar mooie combinatie.

Ik heb een van de mooiste weken ooit achter de rug denk ik. Geen douche, op rantsoen en kilometerlange wandelpaden in de Chileense bergen lijken misschien niet de perfecte ingredienten voor een ideaal weekje.Toch waren de vier dagen kamperen in weer en vooral wind in Torres del Paine meer dan mooi. Uitzonderlijk mooi. Machtige bergen. Hagel. Sneeuw. Hitte. Storm. Zonsopkomsten. Perfect.

Samen met Kyle en Duncan, twee Amerikanen, hebben we elke dag tientallen kilometers afgelegd. Bergje op, bergje af. Met uitzichten om van te smullen. Het hoogtepunt was toch echt de trip op de laatste dag naar de wereldberoemde Torres. Tijdstip: 5 uur s ochtends. Waarom? Omdat de Torres dan in vuur en vlam staan. Tenminste, als het zonnig is. En dat was het. De toppen veranderen in immense oranje kathedralen. Een uur staren was nog niet genoeg.

Daarnaast was de immense gletsjer in de Valle Franca een ander hoogtepunt. Vooral aangezien ik eigenlijk fysiek niet in staat was deze bergtocht te volbrengen. De nacht voor deze tocht had ik namelijk vanwege wat verrotte bonen de plaatselijke campinggrond ondergekotst. Oftewel, niks in de maag. En dat terwijl de etensvoorraad al tot een minimum beperkt was. Want ja, elke kilo telt wanneer je die mee moet zeulen op je rug. Het regende ook nog eens wat. Maar ja, je bent maar een keer in Torres del Paine. Dus toch maar gaan. Hoe hoger we kwamen, hoe harder het waaide. De hoogtemeters werden voltooid onder het donderende geraas van ijspartijen die van de gletsjer af vielen. Boven aangekomen was de regen overgegaan in hagel en sneeuw en stond er van tijd tot tijd een windkrachtje 9. Maar wat een betoverend uitzicht: azuurblauwe gletsjers, condors die boven je hoofd zweven en vallend ijs. De terugtocht was bikkelen en ik was meer dan kapot. Maar goed, knop omzetten en het resultaat van je tocht in gedachten houden. Goed moment om je mentale weerbaarheid weer eens te testen. Knop om, en gaan met die banaan. Die banaan zou er op dat moment trouwens wel in zijn gegaan... ;)

De trek afgesloten met een heerlijk zonnetje en een goeie pot bier in Puerto Natales. Perfecto, aldus Kyle... En dat was het zeker.

Mijn oogjes beginnen een beetje moe te worden nu, dus ik ga mijn bedje maar eens opzoeken. Ik hoor wel wanneer de Elfstedentocht gehouden wordt. Dan kom ik wel even over ;)

Hasta la vista!

Tierra del Fuego, het einde van de wereld...

Afgelopen woensdag ben ik per vliegtuig vertrokken richting Ushuaia. Wat een extreme verschillen tussen het begin- en eindpunt! Je stapt bij een graadje of 35 badend in het zweet in het vliegtuig, om vier uur later in 15 graden weer uit te stappen. De metropool Buenos Aires heb ik ingewisseld voor een klein stadje op de rand van het Zuid-Amerikaanse continent. Ushuaia is een stad waar de elementen het leven van de bewoners bepalen (oke, behalve het toerisme dan). Wind, bergen en gletsjers overal rondom. De vergezichten over de fjorden van Tierra del Fuego zijn werkelijk magnifiek. Wat een goed ´beginpunt´ van mijn lange reis noordwaarts is dit. Na een lange wandeltrip door Ushuaia heb ik mijn hostel maar eens opgezocht. Het is een huiselijk, gezellig hostel met vergezichten over het Beagle-kanaal. Het kan minder ;) Binnen no-time zit je, zoals gewoonlijk, aan een tafel met nationaliteiten van hier tot Tokio, en worden de reiservaringen rap uitgewisseld. Het is goed toeven in de meeste hostels...

De dag daarna maar eens te voet richting de glaciar Martial gegaan. Een tochtje van zo´n 6 uur op en neer, als je de pas er een beetje inzet. ´t Is vrij simpel: vanaf de zee hou je gewoon de gletsjer in het oog, die door de bossen af en toe uit het zicht verdwijnt. En je loopt vanzelf de berg op. Het was een goede tocht. De eerste sneeuw is bereikt.

De dag erna samen met Pavel, een praatgrage Tsjech, de oversteek over het eiland Tierra del Fuego gemaakt per bus richting Chili. Een busritje van zo´n 14 uur, maar de uren gingen rap voorbij. Het was een tocht door ´het grote niets´ eigenlijk, maar wel een mooi ´groot niets´ ;) Heuvels, weinig tot geen bomen, wat meertjes met wat flamingo´s erin en hier en daar een verdwaalde ranch. That´s it. Oh ja, en Rio Grande ertussenin. Het staat bekend als de forelhoofdstad van de wereld vanwege de rivieren die bomvol met monsterforellen zitten. Maar eigenlijk is het meer een verwaaide woestijnstad. Ongelofelijk maar waar, maar ik heb me geen minuut verveeld tijdens de rit! Ik dacht dat IJsland ´het grote niets´ was, maar van Tierra del Fuego kan IJsland nog wat leren. Indrukwekkend om urenlang over de vlakte te turen, en af en toe een verdwaalde guanaco (soort van lama) te spotten. De oversteek naar het Amerikaanse continent moest per boot gedaan worden. Op deze boottrip vergezelden enkele zwart-witte dolfijnen ons. Mij hoor je niet klagen.

De volgende dag maar eens de plaatselijke begraafplaats bezocht. Die zijn hier nogal, ehm, ´anders´. Immense graftombes verrijzen middenin de stad.

´s Middags met Pavel richting de haven gelopen, waar een boot ons opwachtte om naar Isla Magdalena te gaan, een pinguinrots in de Straat van Magelan. Tienduizenden pinguins verzorgen hier hun jonkies. En dat op slechts één rots van een vierkante kilometer. De beesten lopen er letterlijk over je schoenen heen. Ik wist trouwens niet dat pinguins zoveel lawaai konden produceren... Op de boottocht lang gesproken met een Chileense familie, die ons wel weer een lift wilden geven richting Punta Arenas. Goede dingen. In het hostel werd het weer eens laat ;)

Vandaag ben ik naar Puerto Natales vertrokken, dé uitvalsbasis voor tochten richten het Torres del Paine National Park. Dit is precies wat ik morgen van plan ben te doen. Er staan wat hike-dagen op het programma. De omgeving hier ziet er goed uit, dus mij hoor je niet klagen ;)

Ik ga zo mn spullen maar eens pakken, want om half 8 ´s ochtends hoor ik in de bus te zitten richting Torres del Paine :)

Hasta la vista!

Vlees, hitte en emotie

De eerste week zit erop. Het was een week die ik vooral in de hoofdstad van Argentinië heb doorgebracht, met de stadswijk San Telmo als uitvalsbasis.Buenos Aires is een goede stad, in allerlei opzichten:

-De wijkenzijn totaal verschillend, gescheiden van elkaar door ´mega-avenidas´

Het centrum is één groot winkelwalhalla.Vier straten die honderden meters lang zijn en parallel aan elkaar lopen, vormen een centrum waar Amsterdam of welke stad dan ook bij verbleekt. Palermodaarentegen is groen, exclusief en daarmee een droombestemming voor de ´famous and the rich´. Dit in tegenstelling tot San Telmo en La Boca. Dit zijn vooral relaxte wijken met veel restaurantjes, eettenten en markten.Er is veel leven op straat te vinden. Ok, behalve in de middaguren dan wanneer de temperatuur hiertotzinderende hoogten stijgt (35-40 graden).Siësta moet je hier gewoon inlassen, anders is het nogal lastig uit te houden.

-Het eten bestaat uit vlees, vlees, en nog eens vlees

Chorizos, hamburguesas, en weet ik veel wat nog meer zijn overal te koop. Ze weten hier wel raad met al die runderen van de pampa´s. De eerste dagen was het goed eten, maar ik ben nu toch maar een beetje meer groente gaan eten. Want tja, het laatste wat ik wil is met een chronisch groentetekort aan Patagonia beginnen. Dus af en toe maar wat groenvoer kopen op de markt... O ja, ik ben nog maar één keer aan de diarree geweest, voor slechts een half uurtje. Dus dat valt reuze mee. Zoals sommigen van jullie weten kan mijn maag niet tegen alle soorten voer;)

- Het levensritme hier is relaxt

Het motto hier is: eet wanneer je honger hebt, en doe het niet als je het niethebt.Kortom, 10 uur, 11 uur, 12 uur zijn ´s avonds zijnpiekuren voor de restaurants hier. Zo hadden ik en Pim (een andere Nederlander die nu weerin Nederland zit en 9 maanden hier heeft rondgereisd) afgesproken mettwee Argentijnen uit BA rond 9 uur. (Pim had ze in Patagonia ontmoet, vandaar...)Rond half 12 zaten we uiteindelijk pas aan het eten. Mijn maag die nog wat aan de Nederlandsetijden gewend was begon wat te rammelen, maardit levensritme went snel moet ik zeggen...

Tussendoor ben ik een dag naarColonia, Uruguay, geweest. Colonia is een mooi koloniaal stadje. Het ligt aan de kust, strand binnen handbereik, de tropische vogelsoorten scheren er over je hoofd en de straten zijn er van het kaliber ´onberijdbaar´. Als je hier een peloton wielrenners overheen zoulaten rijden, zal Parijs-Roubaix een verademing zijn voor de meesten. Na een heel relaxt dagje Uruguay maar weer per boot terug naar BA.

Het hostel hier is erg nice. Met tientallen nationaliteiten gesproken hier, en er is altijd wel iemand in voor een trip ergens naartoe. Nou ja, altijd... Ik wilde één dag de stad op de fiets verkennen, want dat is toch echt de beste manier om de stad te zien. Helaas had niemand zin om zich in het zweet te jagen bij een temperatuur van 36 graden. Dus dan maar alleen.Mooi om met je fietsje overtwaalfbaans wegen te fietsen tussen alle taxi´s in.In deverschillende wijken is het iets rustiger, dus dat scheelde weer ;)Als fietser hoor je hier vanwege het stratenpatroon altijd rechts te rijden enalle straten zijn eenrichtingsverkeer. Het schaakbordpatroon dat bijna iedere Spaanstalige stad kent levert wat problemen op voor een Nederlandse fietser, maarer is overheen te komen...

Morgen vertrek ik richting Ushuaia, waar het nu zo´n 15 graden is. Nogal een overgang, maar ik weet, ik mag niet klagen... Heb er zinin. Eindelijk naar het uiterste zuiden, en dan echt echt beginnen aan de long way north...

Hasta la vista!

Un viaje por America del Sur…

Nog één nacht te gaan en dan hoop ik hard op weg te zijn naar Buenos Aires, de stad van de ‘gunstige winden’. Ook wel het Parijs van Zuid-Amerika genoemd, vanwege de koloniale trekken die de stad vertoont. Buenos Aires, het kloppende hart van Argentinië. Het economische centrum van het land. Bruisend. Metropolitisch. Druk. En wat al niet meer… O ja, ook het startpunt van mijn reis door een groot gedeelte van Zuid-Amerika!

Het heeft een kleine dosis bloed, zweet en tranen gekost om deze droom te bekostigen, maar dan heb je ook wat! Ik hoop een prachtige V door Zuid-Amerika te maken(als je de reis op de kaart uittekent ontstaat er een prachtig V’tje, vandaar…) met ongeveer de volgende ingrediënten:

- 5 dagen Buenos Aires

- Per boot een retourtje Uruguay (4 dagen)

- Een binnenlandse vlucht van Buenos Aires naar Ushuaia (Vuurland), Zuid-Argentinië

- 2,5 maanden maximale vrijheid: Argentinië en Chili van zuid naar noord, de hooglanden van Bolivia en een groot gedeelte van Peru worden gecheckt

- Op 13 april weer van Lima, Peru terugvliegen richting Madrid

- Vanaf Madrid weer richting Nederland terughobbelen

Waarom?

Simpelweg omdat het me heel vet lijkt. En dromen kan je verwezenlijken als je de middelen hebt of kan krijgen.

Op 12-jarige leeftijd vielen mijn jonge ogen altijd al direct op Zuid-Amerika. En dan vooral op het onderste gedeelte van het continent met dat ‘rare’ smalle maar o zo lange land dat Chili heet, met Argentinië daarnaast. Hoe zou het er daar real-life uitzien? Druk? Uitgestrekt? Groen? Grijs? Armoedig? Rijk? En dan grenst het continent in het zuiden ook nog eens bijna aan Antarctica… Hoe kan zo’n heetgebakerd land bijna de koudste uiteinden van de wereld ‘aanraken’? Ushuaia heette de zuidelijkste plaats die ik, voor zover mogelijk, kon ontwaren in de atlas. Kortom, reden genoeg om dit gebied aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Er moet op pad worden gegaan. Vaya con dios.

Wat?

De volgende vraag kwam vervolgens naar boven: wat wil ik er die tijd gaan doen? Een taalschool, een project, of werken misschien? Allemaal heel leuk, en misschien kom ik zoiets onderweg ook wel tegen (ik hoop het ook wel een beetje…), maar het leek me het meest uitdagend er met een totaal lege agenda heen te gaan. Net klaar met studeren, nog steeds een jong broekie, en nog niet de directe behoefte aan een vaste baan met bijbehorende verplichtingen leken me genoeg reden om 3 maanden af te strepen in de agenda met ‘VRIJ’. Gewoon met tent op de rug en Lonely Planet in de hand rondlopen. Met als belangrijkste directe verplichtingen van de dag het vinden van fatsoenlijk eten, onderdak en een relaxte koffietent. Een praatje hier, een praatje daar… Ondertussen wat Spaans leren (de afgelopen maanden heb ik m’n best gedaan mezelf wat Spaans aan te leren, maar het blijft nu nog brekebeen-Spaans ;)), misschien mezelf ergens hard voor inzetten en je gedachten ordenen.

Met wie?

Deze keer alleen. Ik verwacht dat ik genoeg mensen onderweg tegen ga komen in hostels, op straat of ergens anders. Is wel een keer goed om in een totaal andere omgeving alleen je draai te moeten vinden.

Hoogtepunten?

Grofweg heb ik mijn reis dus een beetje gepland. Maar concepten zijn er altijd om aan te passen. Ik moet er alleen voor zorgen dat ik half april in Lima sta. Het lijkt me vet wat treks te doen in de National Parks van Patagonië en Chili (de boel staat daar op dit moment wel een beetje heel erg in de fik daar, maar hopelijk is dat tegen de tijd dat ik er ben verdwenen) , de Atacama-woestijn wil ik aandoen en het lijkt me heel nice een tijdlang op hoogte te leven in Bolivia (hopelijk geen hoogteziekteproblemen ;)). Meer hoogtepunten volgen komende maanden hoop ik.

Ik hoop af en toe een stukkie te typen op dit weblog als ik op een plek ben waar ik makkelijk verbinding met het world-wide web kan maken. Lijkt me nu niet zo heel erg moeilijk meer denk ik. En anders niet ;). Laat een berichtje achter als je ’t leuk vindt!

En ach, 3 maanden zijn in een zucht weer voorbij…

Voor de rest,

Hasta la vista