Terwijl de thermometers in Nederland recordlaagtes aanwijzen en de schaatspret begonnen is, zit ik er op dit moment toch ook iets minder warm bij. Al zou je dat niet zeggen als je naar buiten kijkt en je een woestijnpanorama voorgeschoteld krijgt... ;) Het is hier in El Calafate droog, koude winden tarten het landschap en ijsbergen drijven in de dichtbijgelegen meren. Ik vind het een bizarre, maar mooie combinatie.

Ik heb een van de mooiste weken ooit achter de rug denk ik. Geen douche, op rantsoen en kilometerlange wandelpaden in de Chileense bergen lijken misschien niet de perfecte ingredienten voor een ideaal weekje.Toch waren de vier dagen kamperen in weer en vooral wind in Torres del Paine meer dan mooi. Uitzonderlijk mooi. Machtige bergen. Hagel. Sneeuw. Hitte. Storm. Zonsopkomsten. Perfect.

Samen met Kyle en Duncan, twee Amerikanen, hebben we elke dag tientallen kilometers afgelegd. Bergje op, bergje af. Met uitzichten om van te smullen. Het hoogtepunt was toch echt de trip op de laatste dag naar de wereldberoemde Torres. Tijdstip: 5 uur s ochtends. Waarom? Omdat de Torres dan in vuur en vlam staan. Tenminste, als het zonnig is. En dat was het. De toppen veranderen in immense oranje kathedralen. Een uur staren was nog niet genoeg.

Daarnaast was de immense gletsjer in de Valle Franca een ander hoogtepunt. Vooral aangezien ik eigenlijk fysiek niet in staat was deze bergtocht te volbrengen. De nacht voor deze tocht had ik namelijk vanwege wat verrotte bonen de plaatselijke campinggrond ondergekotst. Oftewel, niks in de maag. En dat terwijl de etensvoorraad al tot een minimum beperkt was. Want ja, elke kilo telt wanneer je die mee moet zeulen op je rug. Het regende ook nog eens wat. Maar ja, je bent maar een keer in Torres del Paine. Dus toch maar gaan. Hoe hoger we kwamen, hoe harder het waaide. De hoogtemeters werden voltooid onder het donderende geraas van ijspartijen die van de gletsjer af vielen. Boven aangekomen was de regen overgegaan in hagel en sneeuw en stond er van tijd tot tijd een windkrachtje 9. Maar wat een betoverend uitzicht: azuurblauwe gletsjers, condors die boven je hoofd zweven en vallend ijs. De terugtocht was bikkelen en ik was meer dan kapot. Maar goed, knop omzetten en het resultaat van je tocht in gedachten houden. Goed moment om je mentale weerbaarheid weer eens te testen. Knop om, en gaan met die banaan. Die banaan zou er op dat moment trouwens wel in zijn gegaan... ;)

De trek afgesloten met een heerlijk zonnetje en een goeie pot bier in Puerto Natales. Perfecto, aldus Kyle... En dat was het zeker.

Mijn oogjes beginnen een beetje moe te worden nu, dus ik ga mijn bedje maar eens opzoeken. Ik hoor wel wanneer de Elfstedentocht gehouden wordt. Dan kom ik wel even over ;)

Hasta la vista!