Aangekomen in Salta viel de stad me nogal tegen. Elke toerist die deze regio aandoet gaat naar Salta en daarmee is de stad een echte ´tourist trap´. De stad heeft geen bovengemiddelde architectuur of vibe die het de moeite waard maakt er lang te blijven. Dus werd het tijd voor iets anders. Weg van de toersiten. En wat een goede keuze was dat achteraf!

Plan van aanpak? Een enkeltje Cachi (een of ander afgelegen dorp) boeken om vanaf daar te gaan liften. De weg ernaartoe was erg vermakelijk. Je ruilt het regenwoud na een tijdje in voor hoogland. En geen Schotse hooglanden. Nee, Argentijnse hooglanden. Dat betekent een enkeltje naar vlaktes vol cacti en alpaca´s. Omgeven door bergen die letterlijk elke kleur van de regenboog hebben. Geel, blauw, groen, oranje, rood. Verzin het maar. Je rijdt rond in een grote droomwereld. Aangekomen in Cachi reis je terug in de tijd. Cachi is een spierwit dorpje met een koloniale bouwstijl. En er valt weinig te doen, wat het dorp zijn charme geeft.Nadat om 3 uur de weinige toeristen vertrokken zijn vangt het echte Argentijnse dorpsleven aan. ´s Avonds Spaans leren van behulpzame Argentijnen in een van de weinige hostels. Daarna om 1 uur ´s nachts vertrekken naar een verlaten airstrip (gebruikt om drugs te importeren enzo…) om de sterrenhemel te aanschouwen. Liggend op een airstrip op grote hoogte met een onvoorstelbaar mooie sterrenhemel als uitzicht en met alleen Argentijnen… Dat zijn de ervaringen waarvoor je een ticket naar Zuid-Amerika boekt… En dat was slechts het begin.

Er was één Oostenrijkse dame, wij waren de enige westerlingen in het dorp, die een soort van zelfde idee had. Liften naar Cafayate. Een weg waar je onmogelijk met het openbaar vervoer kan komen. Geen bus. Alleen wat gravel. Dus de volgende dag met Veronica op pad in de brandende zon. Gemiddeld een auto per half uur. Druk dus. Maar achteraf zo simpel om te liften… De tweede auto was raak. Ongelooflijk, maar bleken het Britten te zijn. Met een immense 4x4. Dus toch beland bij Europeanen. Ze hadden al vastgezeten in een van de vele rivieren die je moet doorsteken op deze weg, dus ze konden wel wat hulp gebruiken als het weer gebeurde… De hele dag rijden door canyons die alle mogelijke kleuren bevatten, vol gas langs bomen vol krijsende papegaaien jagen en lokale gerechten op idyllische plaza´s in afgelegen dorpjes eten. Heerlijk. Tegen de avond aangekomen in Cafayate scheidden onze wegen weer. Dachten we. Hoopten we eerst. De volgende dag naar de ruines van Quilmes, een oude Quechua site (de lokale indigenous people hier). Weer lopend in de brandende zon maar weer liften. Komen de Britten langs. Tweede auto. Ongelofelijk. Stuck on British. De site was aardig. ´s Middags alleen het achterland ingegaan. Langs wijngaarden (heerlijke druiven, heb 3 trossen in mijn buik opgeslagen) en langs rode bergen en stekelige cacti. Een afgelegen dal in en zwemmen in de stroomversnellingen en watervallen van de rivier temidden van rondvliegende papegaaien. Later met twee andere Argentijnen, de enige mensen die ik tegenkwam daar. En dan het mooiste: liftend het dal uit in de enige pick-up truck die op de weg te vinden is! De wind in de haren. Jagen door de wijngaarden. Briljant.

De dagen erna hebben we liftend onze weg noorwaarts gezocht door de dalen met de magische namen Quebrada de Cafayate en Quebrada de Humahuanca. De dalen zijn te mooi om met woorden te beschrijven, dus dat doe ik dan ook maar niet. Foto´s komen wel een keer. Of niet, want Bolivia en internet is niet de meest ideale combinatie. Een groot gedeelte van de trip hebben we in een Argentijnse oude DAF-truck gedaan. Backpack achterin bij alle rotzooi, instappen en gaan met die banaan. On the road Argentinean style. Onvergetelijk.

Oh ja, het Engelse onderonsje was nog niet over. Ongelofelijk maar waar: lopen we in een of ander dorp die rechtstreeks uit een wild-west videoset lijkt te komen, met wat straatvoedsel in onze hand. Zitten daar de Engelsen weer. En ze gaan naar de Argentijnse zoutmeren. Willen we de volgende dag mee? Ehm, waarom ook niet ;)? Dus wij de volgende dag weer door briljante canyons op pad naar enkele onbekende zoutmeren. Een pas van 4100 meter over. En dan afdalen met een spierwit zoutmeer voor je snufferd. Briljante luchten erboven. Imposante weerspiegelingen in het meer. Meer ga ik niet over het landschap zeggen. En de Salar de Uyuni moet nog komen. De Britten stonden erop alles te betalen. Alles. Auto, eten, drinken. Goed leven.

Op dit moment ruiken we Bolivia overal. Alleen nog maar indeginous people. Straatvoer. Lage prijzen. Hoogte. Maar we blijven nog heel even in Argentinië. Morgen op pad naar het meest afgelegen dorp van Argentinië. Opnieuw een nachtje off the road. Wat een dagen!

Hasta la vista!

Oh ja, de hoogteziekte valt mee. Slechts een half dagje plat gelegen van de hoofdpijn. Mijn bloed is aangepast, dus ik laat het leven maar weer door mijn ledematen stromen. Want het continent is te mooi om stil te zitten…