Na drie volle maanden reizen heb ik vanmorgen mijn eindbestemming bereikt: Lima, hoofdstad van Peru met maar liefst acht miljoen inwoners. Wat een afstand heb ik overbrugd over land (grofweg van Nederland naar Congo). En wat veel vette, merkwaardige, abnormale en onvergetelijke ervaringen ben ik rijker. De spreekwoordelijke kers op de taart was het bereiken van Macchu Picchu, de `verloren stad` ergens hoog in de bergen en in de jungle van Zuid-Amerika. Na vijf dagen trekken door de jungle en bergen van Peru kon ik geen mooiere afsluiting bedenken. Het leek me nice om als eerste voor de horde toeristen een glimp van Macchu Picchu op te vangen, dus zo gezegd zo gedaan... Om 4 uur `s ochtends opstaan, hoofdlamp op en om 6 uur half uitgeput en 2000 en nog wat traptreden rijker mocht ik de eerste glimp van Macchu Picchu opvangen. Onvergetelijk. En daarmee heb ik geen woord teveel gezegd. Na zes uur ronddwalen door deze maffe en onmogelijke stad kan ik niet tot een andere conclusie komen. Veel te veel toeristen, maar dat moet je maar op de koop toenemen.

Tot welke conclusie kan ik wel komen na drie maanden reizen?

- Op mijn weg van Ushuaia naar Lima heb ik gebruik gemaakt van vele transportmiddelen. Een korte opsomming: 6 boottochten, 10 liften in Patagonië en Noord-Argentinië, 1 treinreis in Peru, 1 vliegreis, 7 mountainbiketochten, zo`n 10 metroritten en vele, vele ellenlange busritten. Waarom heb ik alles over land gedaan, en niet gebruik gemaakt van het gemak van het vliegtuig (afgezien van de reis naar Ushuaia)? Vrij simpel, omdat ik de landen wilde leren kennen waarin ik me bevond. Vooral de overgang van het grote niets van de pampa`s van Patagonië was er eentje die opviel. De systematische orde in de bus maakt plaats voor de kenmerkende `hoempapa` van de rest van Zuid-Amerika. Hoe noordelijker je komt, hoe meer ongein er in een bus wordt gestopt. Het begint in Noord-Argentinië met hetinstappen van lokale indianenvrouwen. Ze hebben hier nog niet zoveel troep bij zich, maar noordwaarts in Bolivia en Peru is niets te gek. Keffende honden, kakelende kippen, honderden kilo`s koopwaar, duizenden eieren, verzin het maar. En dan heb ik het niet eens over de geuren die al dit koopwaar teweeg brengt. Ik had het niet willen missen.

- Hoogtepunten waren er zeker. Zowel letterlijk als figuurlijk de beklimming van de Huayna Potosi was er eentje die ik niet had willen missen. En het bereiken van Macchu Picchu op de vroege ochtend. En de vele zonsopkomsten in Patagonië. En het zien van de unieke verwaaide luchten en pampa`s van Patagonië. En het rondrijden over de Altiplano van Bolivia aan het eind van het regenseizoen. En alle mensen die ik tijdens m`n reis heb ontmoet. Van tandpastaverkopers tot bankdirecteuren. Het was goed.

Morgen is het tijd om weer eens naar Europa te vliegen. Via Parijs hoop ik in Madrid aan te komen, om dinsdag het vliegtuig naar Nederland te pakken. Er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan. Morgen ga ik maar eens. Met een flinke portie levenservaring `in the pocket`!

Hasta la vista!

Oh ja, en Lake Titicaca was briljant, maar dat ga ik hier niet ook nog eens vertellen...