Afgelopen woensdag ben ik per vliegtuig vertrokken richting Ushuaia. Wat een extreme verschillen tussen het begin- en eindpunt! Je stapt bij een graadje of 35 badend in het zweet in het vliegtuig, om vier uur later in 15 graden weer uit te stappen. De metropool Buenos Aires heb ik ingewisseld voor een klein stadje op de rand van het Zuid-Amerikaanse continent. Ushuaia is een stad waar de elementen het leven van de bewoners bepalen (oke, behalve het toerisme dan). Wind, bergen en gletsjers overal rondom. De vergezichten over de fjorden van Tierra del Fuego zijn werkelijk magnifiek. Wat een goed ´beginpunt´ van mijn lange reis noordwaarts is dit. Na een lange wandeltrip door Ushuaia heb ik mijn hostel maar eens opgezocht. Het is een huiselijk, gezellig hostel met vergezichten over het Beagle-kanaal. Het kan minder ;) Binnen no-time zit je, zoals gewoonlijk, aan een tafel met nationaliteiten van hier tot Tokio, en worden de reiservaringen rap uitgewisseld. Het is goed toeven in de meeste hostels...

De dag daarna maar eens te voet richting de glaciar Martial gegaan. Een tochtje van zo´n 6 uur op en neer, als je de pas er een beetje inzet. ´t Is vrij simpel: vanaf de zee hou je gewoon de gletsjer in het oog, die door de bossen af en toe uit het zicht verdwijnt. En je loopt vanzelf de berg op. Het was een goede tocht. De eerste sneeuw is bereikt.

De dag erna samen met Pavel, een praatgrage Tsjech, de oversteek over het eiland Tierra del Fuego gemaakt per bus richting Chili. Een busritje van zo´n 14 uur, maar de uren gingen rap voorbij. Het was een tocht door ´het grote niets´ eigenlijk, maar wel een mooi ´groot niets´ ;) Heuvels, weinig tot geen bomen, wat meertjes met wat flamingo´s erin en hier en daar een verdwaalde ranch. That´s it. Oh ja, en Rio Grande ertussenin. Het staat bekend als de forelhoofdstad van de wereld vanwege de rivieren die bomvol met monsterforellen zitten. Maar eigenlijk is het meer een verwaaide woestijnstad. Ongelofelijk maar waar, maar ik heb me geen minuut verveeld tijdens de rit! Ik dacht dat IJsland ´het grote niets´ was, maar van Tierra del Fuego kan IJsland nog wat leren. Indrukwekkend om urenlang over de vlakte te turen, en af en toe een verdwaalde guanaco (soort van lama) te spotten. De oversteek naar het Amerikaanse continent moest per boot gedaan worden. Op deze boottrip vergezelden enkele zwart-witte dolfijnen ons. Mij hoor je niet klagen.

De volgende dag maar eens de plaatselijke begraafplaats bezocht. Die zijn hier nogal, ehm, ´anders´. Immense graftombes verrijzen middenin de stad.

´s Middags met Pavel richting de haven gelopen, waar een boot ons opwachtte om naar Isla Magdalena te gaan, een pinguinrots in de Straat van Magelan. Tienduizenden pinguins verzorgen hier hun jonkies. En dat op slechts één rots van een vierkante kilometer. De beesten lopen er letterlijk over je schoenen heen. Ik wist trouwens niet dat pinguins zoveel lawaai konden produceren... Op de boottocht lang gesproken met een Chileense familie, die ons wel weer een lift wilden geven richting Punta Arenas. Goede dingen. In het hostel werd het weer eens laat ;)

Vandaag ben ik naar Puerto Natales vertrokken, dé uitvalsbasis voor tochten richten het Torres del Paine National Park. Dit is precies wat ik morgen van plan ben te doen. Er staan wat hike-dagen op het programma. De omgeving hier ziet er goed uit, dus mij hoor je niet klagen ;)

Ik ga zo mn spullen maar eens pakken, want om half 8 ´s ochtends hoor ik in de bus te zitten richting Torres del Paine :)

Hasta la vista!