Nog één nacht te gaan en dan hoop ik hard op weg te zijn naar Buenos Aires, de stad van de ‘gunstige winden’. Ook wel het Parijs van Zuid-Amerika genoemd, vanwege de koloniale trekken die de stad vertoont. Buenos Aires, het kloppende hart van Argentinië. Het economische centrum van het land. Bruisend. Metropolitisch. Druk. En wat al niet meer… O ja, ook het startpunt van mijn reis door een groot gedeelte van Zuid-Amerika!

Het heeft een kleine dosis bloed, zweet en tranen gekost om deze droom te bekostigen, maar dan heb je ook wat! Ik hoop een prachtige V door Zuid-Amerika te maken(als je de reis op de kaart uittekent ontstaat er een prachtig V’tje, vandaar…) met ongeveer de volgende ingrediënten:

- 5 dagen Buenos Aires

- Per boot een retourtje Uruguay (4 dagen)

- Een binnenlandse vlucht van Buenos Aires naar Ushuaia (Vuurland), Zuid-Argentinië

- 2,5 maanden maximale vrijheid: Argentinië en Chili van zuid naar noord, de hooglanden van Bolivia en een groot gedeelte van Peru worden gecheckt

- Op 13 april weer van Lima, Peru terugvliegen richting Madrid

- Vanaf Madrid weer richting Nederland terughobbelen

Waarom?

Simpelweg omdat het me heel vet lijkt. En dromen kan je verwezenlijken als je de middelen hebt of kan krijgen.

Op 12-jarige leeftijd vielen mijn jonge ogen altijd al direct op Zuid-Amerika. En dan vooral op het onderste gedeelte van het continent met dat ‘rare’ smalle maar o zo lange land dat Chili heet, met Argentinië daarnaast. Hoe zou het er daar real-life uitzien? Druk? Uitgestrekt? Groen? Grijs? Armoedig? Rijk? En dan grenst het continent in het zuiden ook nog eens bijna aan Antarctica… Hoe kan zo’n heetgebakerd land bijna de koudste uiteinden van de wereld ‘aanraken’? Ushuaia heette de zuidelijkste plaats die ik, voor zover mogelijk, kon ontwaren in de atlas. Kortom, reden genoeg om dit gebied aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Er moet op pad worden gegaan. Vaya con dios.

Wat?

De volgende vraag kwam vervolgens naar boven: wat wil ik er die tijd gaan doen? Een taalschool, een project, of werken misschien? Allemaal heel leuk, en misschien kom ik zoiets onderweg ook wel tegen (ik hoop het ook wel een beetje…), maar het leek me het meest uitdagend er met een totaal lege agenda heen te gaan. Net klaar met studeren, nog steeds een jong broekie, en nog niet de directe behoefte aan een vaste baan met bijbehorende verplichtingen leken me genoeg reden om 3 maanden af te strepen in de agenda met ‘VRIJ’. Gewoon met tent op de rug en Lonely Planet in de hand rondlopen. Met als belangrijkste directe verplichtingen van de dag het vinden van fatsoenlijk eten, onderdak en een relaxte koffietent. Een praatje hier, een praatje daar… Ondertussen wat Spaans leren (de afgelopen maanden heb ik m’n best gedaan mezelf wat Spaans aan te leren, maar het blijft nu nog brekebeen-Spaans ;)), misschien mezelf ergens hard voor inzetten en je gedachten ordenen.

Met wie?

Deze keer alleen. Ik verwacht dat ik genoeg mensen onderweg tegen ga komen in hostels, op straat of ergens anders. Is wel een keer goed om in een totaal andere omgeving alleen je draai te moeten vinden.

Hoogtepunten?

Grofweg heb ik mijn reis dus een beetje gepland. Maar concepten zijn er altijd om aan te passen. Ik moet er alleen voor zorgen dat ik half april in Lima sta. Het lijkt me vet wat treks te doen in de National Parks van Patagonië en Chili (de boel staat daar op dit moment wel een beetje heel erg in de fik daar, maar hopelijk is dat tegen de tijd dat ik er ben verdwenen) , de Atacama-woestijn wil ik aandoen en het lijkt me heel nice een tijdlang op hoogte te leven in Bolivia (hopelijk geen hoogteziekteproblemen ;)). Meer hoogtepunten volgen komende maanden hoop ik.

Ik hoop af en toe een stukkie te typen op dit weblog als ik op een plek ben waar ik makkelijk verbinding met het world-wide web kan maken. Lijkt me nu niet zo heel erg moeilijk meer denk ik. En anders niet ;). Laat een berichtje achter als je ’t leuk vindt!

En ach, 3 maanden zijn in een zucht weer voorbij…

Voor de rest,

Hasta la vista