Argentinië en Chili zijn Zuid-Amerikaanse parels voor de cultuurliefhebber, de natuurfreak en de actieman. Beide landen herbergen uitgestrekte pampa´s, immense bergen, azuurblauwe meren, een kleurrijk straatbeeld, chaotisch verkeer en duizenden kilometers kust. De mensen zijn er klein maar fijn. De Argentijnse opa´s doen niks anders dan op de rand van hun eigen stoep neerploffen in de lome zomerhitte. Als ze al niet compleet uitgerangeerd zijn en hun siësta binnenshuis in een diepe slaap doorbrengen. De centrale plaza´s worden overbevolkt door straatverkopers en rondrennende kinderen. En wat al niet meer… In beide landen zijn oneindig veel opvallendheden aan te treffen.

Neem bijvoorbeeld het afrekenen van de dagelijkse boodschappen in de supermarkt. De supermarkten hier zijn in het algemeen niet zo bijzonder, afgezien van de minimale aanwezigheid groenten en de maximale aanwezigheid vlees. Maar dan moet de hele handel afgerekend worden, zoals in elke supermarkt. De eerste keer dat de kassa rinkelde en de la opengleed, viel mijn mond open van verbazing. De la bevatte naast wat muntgeld vooral snoepgoed. Rode, gele en blauwe snoepjes glinsterden in het supermarktlicht. Krijg je doodgemoedereerd een toffee in je handen gedrukt. Ik zie de kassadame al in het Spaans mijmeren: ´Alsjeblieft jongen, heb je ook wat te smikkelen voor onderweg´. Uit het veld geslagen verlaat ik de supermarkt. Ik wist dat ik hier in een grote snoepwinkel rondloop, maar om het nou zo letterlijk te nemen... De kinderen hier zullen maar al te graag mee willen richting supermarkt. Ik heb trouwens nog geen apart snoepopbergvakje kunnen ontdekken in de portemonnee´s hier. Oh ja, ondertussen ben ik erachter gekomen dat er een structureel muntgeldtekort is in beide landen, wat op deze creatieve manier wordt opgelost.

Een ander raar verschijnsel zijn de auto´s hier. Een deel van de auto´s is doodnormaal: netjes gelakt, goed schakelend en mét lichten. Het andere deel van de auto´s is niet onder de categorie ´automobielen´ te scharen. Verroest, hijgend en puffend, lichtloos en soms zelfs dakloos komt dit ongedierte tergend langzaam voorbijrijden. Een straathond is nog sneller. Wel goed voor de recycling. Duurzaamheid zal hier wel hoog in het vaandel staan. Ze hebben alleen wel een probleem als de weg steil omhoog gaat. Eén voordeel: de achteruitversnelling hoeft dan in ieder geval niet te werken. Scheelt weer…

Dan de koffie. Italianen kunnen koffie maken. Argentijnen niet. Chilenen zijn er nog slechter in. Elke morgen staat er een spectaculair ontbijt klaar: brood, jam en dulce con leche. Eentonig, maar prima eten. Dan de koffie. Elke morgen probeer ik het weer. En elke morgen tril ik van mijn stoel van de kwaliteit. Geen kwaliteit. Bosjesmannen kunnen betere koffie maken. Elke morgen weer dezelfde nachtmerrie. Want ja, ik heb koffie nodig. En ik houd vol, tot het bittere eind. Tot ik échte koffie heb gevonden. En anders is het eerste wat ik doe als ik terugkom een kolonie Italianen de Atlantische Oceaan laten oversteken.

Oh ja, ik ben op dit moment in Salta, Noord-Argentinië. Bijna in Bolivia. Het leven is hier goed, dus ik blijf nog even.

Hasta la vista!