Op dit moment zit ik aan de Stille Oceaan in Valparaiso, Chili. Een stad die uiterst idyllisch aandoet. Valparaiso is dan ook met recht in zijn totaliteit een World Heritage Site. Stel je voor: je hebt een paar ongelofelijk steile heuvels, een dorre woestijn en een kust. Bouw flink wat huizen op de 42 (!!) heuvels en verf ze in alle kleuren van de regenboog. Et voila, Valparaiso is geboren. Het is heerlijk dolen in de nauwe straten en steegjes die zich al kronkelend een weg banen naar de top. En aardige mensen hier. Je wordt overal aangestaard en nagekeken, maar als locals je uitnodigen in hun huis en vol trots hun huisje laten zien vind ik het mooi. Wat een verademing om in deze stad te zijn na een dagje Santiago, de hoofdstad van Chili.

Maar goed, ik ben dus weer even vertrokken uit Argentinië om opnieuw een uitstapje naar Chili te maken. Het land van de Andes met al zijn borrelende en stomende vulkanen. Dit doe ik op dit moment overigens al een tijdje samen met Joel, een Brit uit Newcastle die grotendeels dezelfde route wil afleggen. Pucon, een klein stadje in Midden-Chili aan de voet van een van de meest actieve vulkanen ter wereld, was voor een tweetal dagen onze uitgangspositie. Want een vulkaan moet beklommen worden, uiteraard. Een gids en een complete outfit is vereist om eventueel de top te bereiken. Eventueel inderdaad, aangezien Vulcan Villarica meestal in nevelen gehuld is en is bedekt met een grote ijskap. Epische omstandigheden dus. Dat is nu ook juist het mooie aan deze vulkanen. Dus wij opstaan om 3.30 uur in de ochtend om een poging te wagen. De ochtendstond heft immers goud in de mond. Na een koude tocht over sneeuw en afgekoelde lava werden we helaas gestopt door de natuurlijke elementen. Het weer was te slecht om de crevasses van de gletsjer te passeren. Helaas pindakaas, maar het was het vroege opstaan meer dan waard. Je loopt niet zo vaak met een pikhouweel in de hand over een gletsjer, terwijl het beneden een graadje of 30 is. En niet geschoten is altijd mis… ‘s Avonds maar in Termas los Pozones, de lokale hot springs gesprongen om nog wat meer op te warmen. De aanwezigheid van het binnenste van onze aardkorst is hier overal te zien en te ruiken.

O ja, nog zo’n aparte vulkanische ervaring vond plaats tijdens de busreis van Bariloche naar San Martin de los Andes, Argentinië. In Bariloche was het nog zoning en groen, maar plotseling veranderde het landschap van weelderig groen in een grote grijze massa. We reden een surreaal landschap binnen bedekt met 30-50 cm vulkanische as. Alles, maar dan ook echt alles was grijs. Inclusief de vele azuurblauwe meren in dit gedeelte van het Lakedistrict. De zon verdween achter een immense grijze rookpluim. En wij maar zeuren als er een aantal weken niet gevlogen kan worden vanwege een of andere IJslandse vulkaan… Hier vliegen de vliegtuigen al maanden niet of erg ongeregeld…

Ik vond het een weekje geleden ook wel weer eens tijd om mijn favoriete vervoermiddel, de fiets, te gebruiken. Dus in Bariloche een fiets gehuurd en de gebaande zwaar toeristische paden verlaten. Dat is het mooie van fietsen, je komt op plekken waar geen Europeaan of Amerikaan komt. Een en al offroad en heuvelop, maar wat een uitzichten. Bovendien was het een uitgelezen mogelijkheid om een colletje in Argentinië te doen. Zwaar in een graadje of 30 en ellenlange rechte wegen omhoog, maar ik kan toch mooi de Cerro Catedral bijschrijven op mijn lijstje!

Komende week maar eens wat busuren naar het noorden maken denk ik. De weken vliegen immers voorbij…

Hasta la vista!