Op dit moment heb ik net twee lange reisdagen achter de rug. Hobbelen over Argentijnse gravelwegen, all the way up north van El Chalten naar Bariloche. Er moeten kilometers gemaakt worden. Al moet ik zeggen dat die kilometers niet echt rap werden weggetikt. Vooral de eerste dag was het gravelweg wat de klok sloeg, wat de koerssnelheid minimaliseerde tot zo`n 40 kilometer per uur. En dat op de beroemde Ruta 40 die het uiterste zuiden met het uiterste noorden van Argentinië verbindt. De enige transportas die van noord naar zuid loopt. Ik vind het mooi. Na de eerste dag kon je van al het zand dat aan mijn lijf zat vastgeplakt een zandkasteel maken. Het is de charme van de Ruta 40, die overigens snel zal verdwijnen aangezien asfalteermachines dag en nacht in de weer zijn om de route normaal berijdbaar te maken.

Wat doe je zoal tijdens deze hobbeltocht? Koekjes eten, alpacas tellen, over desolate pampas staren, Spaans leren en nog meer koekjes eten. Na twee dagen ben je blij dat je weer eens een stad inrijdt, en niet nog eens twee verlaten ranches in een kleine groene oase. Al was de rit wel een nice ervaring.

Wat heb ik afgelopen week zoal gedaan?

- Een immense ijsberg in een meer zien storten. Wat een massale brok ijs is de Perito Moreno zeg. Briljante uitzichten gegarandeerd.

- Een flinke sneeuwstorm getrotseerd en gekampeerd in de kou. Nederland zit in de kou op dit moment, maar Zuid-Argentinië kan er (in de zomer!) ook wat van. Het was twee dagen beunen in El Chalten met uitzicht op witte berglandschappen en rondvliegende condors, maar dan heb je ook eens ervaren wat kamperen en koken in de sneeuw is.

- Op dit moment zit ik overigens weer in een heerlijke avondhitte aan het Lago Nahuel Huapi. Dat doet een mens goed. Dus mij hoor je niet klagen!

- Tientallen mensen ontmoet. Van een Britse dame op middelbare leeftijd tot wat verdwaalde fietsers die 19 maanden geleden in Alaska zijn gestart (briljant idee overigens). Van Argentijnse parkwachters tot misplaatste Brazilianen in een Argentijnse stad. Voor ieder wat wils.

- Verwaaid in Patagonië. Patagonië staat bekend om de harde winden die er waaien. En dat heb ik geweten. Dag in, dag uit meer dan genoeg natuurlijke airconditioning. Minimaal windkracht 6 (en dat is niet eens overdreven...). In El Chalten ben ik zelfs met backpack en al van de berg geblazen door een van de gletsjer afstormende rukwind. In dat opzicht heb ik Patagonië zeker ervaren. Mijn windjack kwam niet alleen van pas, maar is een eerste levensbehoefte.

Komende week zal ik wat rondkijken in en rond Bariloche denk ik en weer koers zetten naar Chili. De vulkanen daar zijn actief op dit moment, dus dat wil ik wel eens zien...

Hasta la vista!