Eén berg, één gids, twee benen. Wat een absurde drie dagen heb ik achter de rug in het hooggebergte van Bolivia. Met als letterlijke en figuurlijke hoogtepunt het bereiken van de top van de Huayna Potosi, op een hoogte van 6088 meter. Ik weet nu ook hoe lastig het is toppen boven de 6000 meter te bereiken. Natuurlijke obstakels en vooral de hoogte spelen elke bergbeklimmer parten. Je hebt er een dagtaak aan om boven de 5000 meter je noodzakelijke portie zuurstof binnen te krijgen. Elke tien meter heb je de neiging terug te keren naar lagere oorden. Dit is nog eens wat anders dan een alp van 2000 meter beklimmen…

Terwijl ik een week geleden in La Paz rondliep, viel mijn oog constant op de machtige bergen rondom de stad. Allemaal 6000-ers. De verse sneeuw glinstert elke morgen in de zon. Wat een hoogte! Nu leek het mij een mooi plan zo´n berg te beklimmen. Gewoon, omdat het kan. Om eens in je leven op 6000 meter te staan. Nu vergt zo´n tocht uiteraard wel wat voorbereiding. Gelukkig zijn er een aantal bureaus die zo´n expeditie organiseren. Want je hebt in zulke onherbergzame oorden uiteraard een gids nodig, liefst een ervaren gids. En een ijshamer. En crampons (van die scherpe punten onder je schoenen). En touw. En ander klimgereedschap. En uiteraard een warme outfit. Na wat bureaus gecheckt te hebben, heb ik de meest betrouwbare gekozen. Felix, een Boliviaan die in heel Zuid-Amerika bergtochten leidt en al 30 jaar in het vak zit, wordt mijn gids voor drie dagen. Dus op naar de Huayna Potosi!

De eerste dag was een zogenaamde oefendag op de gletsjer van de Huayna Potosi. Alle ins en outs van het ijsklimvak werden mij door Felix aangeleerd. Hoe daal je af op een gletsjer? Welke looptechniek gebruik je wanneer? Hoe te zekeren? Wat zijn de gevaren van een gletsjer? En ga zo maar door. Het lijkt wel Bjoeks, maar dan in het echie ;) En je beklimt een gletsjer in plaats van een houten wand… Na een aantal uren sta je plotseling ver op de gletsjer. En vooral hoog op de gletsjer. Felix durfde het aan om muren van ijs van zo´n 10 a 20 meter te beklimmen. 90 Graden omhoog, en dat is niet overdreven. Hij dacht dat ik het wel aankon… Gewoon niet naar beneden kijken en vertrouwen opeen goede zekering (die ik zelf in het ijs boor… ;)). Pas tijdens het afdalen zie je hoe helder de luchten zijn en in hoe zo´n groots landschap je hier loopt! En ondertussen hoor je de gletsjer kraken. Vroeg slapen in de refugio/ berghut. En wat een sterrenhemel ´s nachts op deze hoogte! Nog nooit eerder gezien. Oh ja, het is ook koud. Vooral ´s anchts. Bikkelen geblazen.

De volgende dag vertrekken we met ijshamer in de hand naar de laatste refugio. In de eeuwige sneeuw. Het is een relatief ´makkelijke´ dag, want de volgende nacht vertrekken we om 01.00 uur richting de top. Springend van rots naar rots en stapvoets door de sneeuw bereiken we de hut. Een Franse dame, een Duitser en een Israëlier zijn ook in de hut te vinden en zullen morgen eveneens een poging wagen de top te bereiken. Een poging, want een gedeelte van de beklimmers blijkt fysiek niet in staat de top te bereiken. Achteraf weet ik waarom… Maar goed, om 17 uur eten en om 18 uur proberen te slapen. Want zes uur later en midden in de nacht begint de beklimming…

De nacht is koud, winderig en het sneeuwt voortdurend… Gelukkig knapt het weer iets op wanneer we de hut verlaten. Crampons onder, helm op, ijshamer in de hand en gezekert aan Felix door middel van een touw gaan we omhoog. Een eind omhoog… In het donker en met hoofdlamp op klimmen we stapvoets omhoog. In de sneeuw en op de gletsjer. Gelukkig was het donker, want de terugtocht zie je pas wat voor gekkenwerk het is. Muren van ijs steil omhoog… Rond 06.00 uur wordt het licht en tijdens een kortstondige opklaring zie je in wat voor winter wonderland je je bevindt: alles compleet wit, crevasses (ijsspleten) die de diepte in gaan en rotsen met eronder hangend meterslange ijspegels. Het uitzicht is adembenemend. Je bevind je boven alles en iedereen op eenzame hoogte. De opklaring is kort, maar wat een moment! Het laatste gedeelte naar de top was levensgevaarlijk, maar had ik niet willen missen. Je loopt over een richel van sneeuw van ongeveer een meter breed naar de top. Links is niks en rechts is niks, slechts een ravijn van honderden meters… Aangezien je zwaar uitgeput bent moest ik me volledig concentreren op de weg omhoog. Wat lastig is, aangezien de condities slecht waren. Het waaide en het sneeuwde flink. En dan, volledig uitgewoond, doemt de top op. 6088 meter! Gewoon gehaald! Wat een hoogtepunt! Ik heb nog net genoeg energie om mijn camera ergens onder mijn kleding vandaan te halen en een foto te laten maken…Respect ook voor de Franse dame die er echt totaal doorheen zat maar toch de top wist te bereiken!

Daarna de afdaling. Alles, maar dan ook echt alles is wit van de (verse) sneeuw. (Wat dan pas opvalt, aangezien het de heenweg donker was…) Het is compleet stil, slechts je eigen voetstappen hoor je kraken in de sneeuw. Eén grote ijswereld. Over de moeilijkheidsgraad ga ik maar niet teveel zeggen, behalve dat ik mijn gids en het veiligheidstouw hard nodig had ;) Wat een held ook dat hij de weg blindelings in het donker weet te vinden. Als hij een paar meter mis zit, lig je in het ravijn of in een crevasse. Achteraf vertelde hij me hoeveel (dodelijke) ongelukken er gebeuren op deze berg… We passeren dan ook een flink aantal monumenten op onze weg terug. Was ik blij dat ik een ervaren gids had...

Compleet kapot en uitgewoond rijden we aan het eind van de middag de bewoonde wereld weer in. Met een dikke grijns op mijn gezicht, uiteraard… Een 6000-er beklommen…

Hasta la vista!