Na zo´n tweeënhalf week reizen in Bolivia leer je het land een beetje kennen. Het is een interessant land met een prachtige natuur, maar ook met veel problemen. Werkloosheid en armoede zijn enkele van de problemen die Bolivia dagelijks probeert te overwinnen. Het staat niet voor niks nog steeds te boek als een derdewereldland. En dat terwijl het land een ongekende hoeveelheid mineralen en andere natuurlijke hulpbronnen heeft...

Bolivia is onder te verdelen in grofweg twee gebieden: de Altiplano (hoogvlakte) in het zuiden en de jungle in het noorden. De Altiplano is bergachtig en zuurstofarm. Lama´s en alpaca´s dwalen er rond en veel bacterieën kunnen er niet leven. De natuurschoon die op deze ´vlakte´ te vinden is, is indrukwekkend. Adembenemend. Niet te vangen in foto´s. En dan heb je de jungle in het noorden. Vlak en vol tropisch regenwoud. Heet. Vochtig. En uiteraard onherbergzaam en vol tropische diersoorten. Leuk voor de dierliefhebber.

Een land met twee gezichten dus. En niet alleen in landschappelijk opzicht. Ook sociaal gezien kent dit land twee totaal verschillende kanten. Een gedeelte van de bevolking kent de westerse welvaart en heeft altijd een I-phone op zak, terwijl een groot gedeelte van de Bolivianen rond moet komen van omgerekend zo´n 2 euro per dag. Tientallen oude dames en kinderen claimen geld op straat, en je kan ze niet allemaal van alles en nog wat geven... Demonstraties voor van alles en nog wat zijn er dan ook de orde van de dag. Zo kwam ik gisteren aan in La Paz. Nou ja, in La Paz... 10 kilometer buiten La Paz in een van de buitenwijken van de stad. Er bleken de hele dag demonstraties aan de gang te zijn betreffende de rechten van de inheemse bevolking. En hoe ziet zo´n demonstratie er dan uit? Alle wegen in en uit La Paz worden geblokkeerd, autobanden worden in brand gestoken en schreeuwende dames worden opgetrommeld. Complete chaos. Daar loop je dan over de snelweg, op weg naar het centrum. 10 kilometer... Langs brandende autobanden en schreeuwende Bolivianen. Welkom in Bolivia... Indrukwekkend om te zien, dat wel...

Verder valt de veiligheid me hier mee. Je verwacht dat het na zonsondergang een no-go area is, maar het is hier veiliger op straat dan in vele Argentijnse of Chileense steden. Dat is wel zo relaxt. Maar goed, er valt nog heel wat te doen hier...

Oh ja, wat heb ik verder gedaan hier in Bolivia? Ik heb in koloniaal Sucre 3 dagen taalschool gevolgd, wat ik hard nodig had... Grammatica en andere dingen werder erin gestampt. Spreken valt nog wat tegen, afgezien van de alledaagse uitdrukkingen... Maar ik ben nog steeds lerende. Verder heb ik zoals gewoonlijk veel mensen ontmoet, een mountainbiketrip gedaan en de mijnen van Potosi bezocht. Oh ja, de mijnen raad ik af voor mensen met claustrofobie... Dwalen door veel te smalle mijnschachten is niets voor hen. Trouwens, wat werken deze mannen hard voor slechts een hongerloontje per dag. Zes dagen per week. Tien uur per dag. Ongelooflijk. Na vijftien minuten kolen scheppen was ik bekaf. Respect.

In Nederland begint de zon ook wat door te breken en loopt de temperatuur weer wat op hoorde ik. Grappig om te lezen dat het landelijk nieuws is dat het weer mogelijk is om op een terras te zitten zonder te verkleumen, terwijl ik hier dagenlijks in t-shirt en korte broek rondloop...

Verder,

Hasta la vista!