Op dit moment leef ik op 4070 meter hoogte in de hoogste stad ter wereld, genaamd Potosi. Zuurstof is hier schaars en muggen kunnen niet op deze hoogte leven. Mensen kunnen er blijkbaar wel leven… Ik bevind me hier in Bolivia tussen bizarre landschappen.

Eindelijk maar toch heb ik Argentinië verlaten, en heb ik koers gezet naar de hooglanden van Bolivia. Nog hoger klimmen vanuit Noord-Argentinië… De eerste stop was Tupiza, vanwaar de mooiste tours naar de Salar d´Uyuni vertrekken, naar men zegt. En tegelijkertijd ook de pittigste, aangezien het regentijd in Bolivia is. Dit betekent af en toe hozen water, en tussendoor veel zon. Het is tegelijkertijd ook het beste seizoen om de tour te doen, aangezien de bergtoppen wit zijn en de salar deels onder water staat. Dus maar eens op zoek naar een geschikte dienstverlener. Dit heb ik gedaan met Will, een Amerikaan, en Chloe, een Francaise. Onderweg naar Bolivia ontmoet. Na wat wikken en wegen hebben we uiteindelijk een vierdaagse tour gekozen. Achteraf een onvergetelijke tour met vele hoogtepunten. Een korte opsomming:

- - De eerste dag door red rock country gereden. Cacti, bizarre rotsformaties en lama´s vormen een schitterend panorama.

- - Geslapen in een dorp die met recht de titel ´in the middle of nowhere´draagt. Volgende dorp is maar liefst twee uur verder weg. Wij zijn de enige toeristen en de gehele bevolking (maar liefst 40 mensen!) loopt uit om aapjes te kijken. Oftewel lange blonde Nederlanders met blauwe ogen… De lokale kids willen maar al te graag een potje voetbal spelen, wat we uiteraard niet voorbij laten gaan. Het eten is meesterlijk en de bedden warm tijdens de koude nachten.

- - Een Boliviaanse familie op de hoogvlakte naar huis gereden. Hun jeep kon de modderwegen niet meer aan en kwam vast te zitten. De chauffeur was naar het eerstvolgende dorp (´slechts´ een uurtje verderop) gelift om hulp te halen, maar kon niet meer terugkomen aangezien er geen jeep meer die kant op ging. En wij waren de enige passanten. En tja, je kan ze echt niet een nacht in de kou laten staan. Niemand durfde het aan de auto in deze omstandigheden naar huis te rijden, dus er was maar één optie: rijden! En hoe vet was dat: touren over de Boliviaanse hoogvlakte met het raam open en Boliviaanse muziek in de boxen. Besneeuwde bergtoppen rondom. Door rivieren raggen. De lokale bevolking op de achterbank. Het kwam wel aan op mijn stuurmanskunsten, maar gelukkig bleken die voldoende… De familie was zo blij dat ze toch nog hun bestemming bereikten, dat ze me een armband en een memorystick vol Boliviaanse muziek gaven. En daarna weer door in ´onze´ jeep. Dat zijn de onvergetelijke avonturen…

- - Rijden door landschappen die rechtstreeks uit een sciencefictionfilm lijken te komen. Woestijn, rode/blauwe/zwarte/bruine/gele meren vol flamingo´s en besneeuwde bergtoppen op de achtergrond. De foto´s vallen in het niets bij deze ervaring.

- - Zwemmen in hotsprings onderweg en de rotte-eierengeur van koende modderpoelen opsnuiven.

- - En de Salar d´Uyuni zelf. Wat een immense zoutvlakte! De Salar stond deels onder water, wat prachtige reflecties opleverde in het water. De Bolivianen hoeven zich in ieder geval niet druk te maken voor een zoutloos bestaan.

- - Geen douches onderweg, perfecte reisgenoten en een meer dan vriendelijke en gastvrije crew. Wat wil je nog meer op deze trip.

Morgen ga ik de mijnen van Potosi in en daarna op naar Sucre. De tijd gaat rap hier…

Hasta la vista!